Johann Ernst Hartmann

Johann Ernst Joseph Hartmann, duński kompozytor i skrzypek niemieckiego pochodzenia, urodził się 24 grudnia 1726 roku w Głogowie. Prawdopodobnie uczył się w tamtejszym kolegium jezuickim. W latach 1754-1757 grał w kapeli biskupiej we Wrocławiu. W 1761 roku został kapelmistrzem na dworze w Rudolstadt, a wkrótce potem na dworze książęcym w Plön.

W latach 1762-1764 przebywał w Kopenhadze jako członek orkiestry Giuseppe Sartiego, po czym osiadł w tym mieście. Został członkiem kapeli królewskiej, jej pierwszym skrzypkiem, a następnie koncertmistrzem. Występował jako skrzypek i współpracował z teatrem królewskim, dla którego tworzył singspiele, między innymi „Balders død” i „Fiskene”. W kompozycjach wykorzystywał elementy skandynawskiego folkloru muzycznego oraz motywy z legend i sag. Napisał także rękopiśmienny podręcznik gry na skrzypcach. Większość jego rękopisów spłonęła w pożarze zamku Christiansborg w 1794 roku. Zachowały się między innymi dwie kantaty, koncert skrzypcowy, symfonia D-dur i sonaty triowe. Zmarł 21 października 1793 roku w Kopenhadze.

Na podstawie artykułu „Johann Ernst Hartmann” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.