Henryk I Brodaty

Henryk I Brodaty, nazywany także Jędrzychem, urodził się w 1165 roku w Głogowie. Był księciem z dynastii Piastów śląskich. Był czwartym synem Bolesława I Wysokiego i Krystyny, a po śmierci starszych braci został dziedzicem ojca. Około 1190 roku Bolesław zaczął wprowadzać go w politykę. Henryk poślubił Jadwigę, córkę księcia Meranu Bertolda VI. Po śmierci ojca w 1201 roku objął władzę we Wrocławiu, a w kolejnych latach sprawował władzę także nad innymi ziemiami.

W swojej polityce zabiegał o ziemię lubuską i współpracował z Władysławem Laskonogim oraz Leszkiem Białym. W 1208 roku odbył się zjazd w Głogowie, gdzie doszło do ponownego zbliżenia Henryka z Władysławem Laskonogim. W 1210 roku Henryk zajął ziemię lubuską po śmierci margrabiego Konrada II. Uczestniczył w wyprawach przeciw Prusom w 1222 i 1223 roku, a następnie zaproponował sprowadzenie do Polski krzyżaków. Od 1231 roku był księciem krakowskim, a w 1234 roku objął władzę w południowej Wielkopolsce i na Opolszczyźnie. Zmarł 19 marca 1238 roku w Krośnie Odrzańskim.

Na podstawie artykułu „Henryk I Brodaty” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.