Wilhelm Kube

Wilhelm Richard Paul Kube urodził się 13 listopada 1887 roku w Głogowie, a zmarł 22 września 1943 roku w Mińsku. Studiował historię i naukę o państwie na Uniwersytecie Berlińskim. Działał w kilku niemieckich partiach, a w 1924 roku został posłem do Reichstagu. W 1927 roku wstąpił do NSDAP i objął funkcję gauleitera Marchii Wschodniej. Po przejęciu władzy przez nazistów pełnił m.in. urząd nadprezydenta Berlina i Brandenburgii. W 1936 roku zrezygnował ze stanowisk partyjnych i państwowych po konflikcie związanym z anonimowym listem oskarżającym sędziego NSDAP Waltera Bucha.

W 1941 roku został gauleiterem Okręgu Generalnego „Białoruś”, okupowanego przez Niemcy. Prowadził działania na rzecz rozwoju białoruskiej kultury i administracji oraz popierał reformę rolną i białorutenizację życia kościelnego. Wprowadzone przez niego przepisy szkolne obejmowały dzieci w wieku od 7 do 14 lat, z wyjątkiem dzieci żydowskich. Jego polityka wobec Białorusinów prowadziła do konfliktów z niemieckimi strukturami wojskowymi i policyjnymi. Kube starał się również ograniczyć rozmiary eksterminacji ludności żydowskiej, co doprowadziło do sporu z Heinrichem Himmlerem.

Na podstawie artykułu „Wilhelm Kube” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.