Bronisław Jaroń

Bronisław Jaroń (15 lutego 1905 - 3 kwietnia 1942) był polskim paleobotanikiem, zajmującym się głównie badaniem flory plejstoceńskiej Polski. Urodził się w Głogowie pod Rzeszowem. Studiował nauki przyrodnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim, a następnie pracował jako asystent w tamtejszym Ogrodzie Botanicznym. W 1934 roku uzyskał doktorat z paleobotaniki na podstawie rozprawy dotyczącej analizy pyłkowej interglacjału z Żydowszczyzny koło Grodna.

W latach 1935-1938 badał florę plejstoceńską Polski, analizując osady jeziorne i torfowiska z okolic Jasła oraz Śląska Cieszyńskiego. Opracowywał także szczątki roślinne z Biskupina i średniowiecznych wykopalisk w Gnieźnie. Przed wojną był starszym asystentem w Ogrodzie Botanicznym UJ. We wrześniu 1939 roku jako porucznik rezerwy Wojska Polskiego brał udział w polskiej wojnie obronnej, a po powrocie z niewoli wznowił pracę w Krakowie. Aresztowany 26 marca 1941 roku w związku z działalnością konspiracyjną, został osadzony w więzieniu Montelupich, a następnie deportowany do KL Auschwitz-Birkenau. Według przytoczonego świadectwa rozstrzelano go 3 kwietnia 1942 roku.

Na podstawie artykułu „Bronisław Jaroń” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.