Pomnik Germanii ustąpił miejsca cesarzowi Wilhelmowi I

Pomnik zaprojektował i wykonał urodzony w Głogowie rzeźbiarz Emil Steiner. Powstał na fali nastrojów patriotycznych i propaństwowych, które zaznaczały się w miejskiej przestrzeni po zwycięstwie Prus nad Francją.

Germanię odsłonięto z okazji 10. rocznicy bitwy pod Sedanem, która rozegrała się na początku września 1870 roku podczas wojny francusko-pruskiej. Jej konsekwencją była kapitulacja cesarza Napoleona III wraz z armią oraz zwycięstwo Prus i ich sprzymierzeńców. Monument nazywano również pomnikiem wojowników.

W niemieckiej sztuce Germanię przedstawiano jako wysoką kobietę w zbroi, z Koroną Rzeszy, którą po 1871 roku nazywano Koroną Cesarstwa Niemieckiego. Trzymała miecz lub wieniec laurowy oraz tarczę, na której czasami umieszczano czarnego orła – symbol Niemiec. Głogowska figura dzierżyła w prawej ręce wieniec laurowy, symbol zwycięstwa, zamiast miecza.

Pomnik wykonano niewielkim nakładem finansowym i z materiałów słabej jakości. Jego wymiary nie są znane, a dwupoziomowy cokół był stosunkowo wysoki. Monument szybko niszczał i został zlikwidowany; w innym miejscu Głogowa w 1909 roku powstał kolejny pomnik wojowników.

Na miejscu Germanii wzniesiono pomnik poświęcony cesarzowi Wilhelmowi I. Odsłonięto go w październiku 1900 roku w obecności księcia Fryderyka Henryka Pruskiego. Centralnym elementem konstrukcji była postać cesarza siedzącego na koniu, umieszczona na prostokątnym cokole.

Pomnik Wilhelma I przetrwał do 1945 roku, kiedy zniszczyły go wojska radzieckie. Pozostała po nim podstawa, na której w 2018 roku odsłonięto cokół z rzeźbą Józefa Wybickiego.

Pomniki Germanii były popularne po wojnie francusko-pruskiej. Wzniesiono ich wiele w różnych częściach Niemiec, w tym kilka na Dolnym Śląsku. Głogowski monument był jedynym, który funkcjonował tak krótko.

_{Źródło: Urząd Miejski w Głogowie}